Joop maakte al kennis met Utrecht Oost in 1963 toen hij als student op kamers kwam in de Prinsenstraat. Eenmaal afgestudeerd werkte Joop jarenlang als o.a. huisarts in Oost. Nu zet hij zich op andere manieren in. Wat hij bijvoorbeeld belangrijk vindt: “Informatievoorziening door instanties kan toegankelijker. Er zijn veel laaggeletterden en digibeten die daar nu moeite mee hebben.” Daarvoor biedt het informatiepunt van Oost voor Elkaar hulp. Mede dankzij de samenwerking met studenten van ROC Midden Nederland en Hogeschool Utrecht.

Wijkcoöperatie Oost voor Elkaar
De Wijkcoöperatie is er voor bewoners in Utrecht Oost die elkaar willen helpen en ondersteunen. Oost voor Elkaar is een uitbreiding van het Wijkinformatiepunt Utrecht Oost en wordt eveneens georganiseerd door bewoners zelf. Ze werken samen met ondernemers en de organisaties in de wijk. Iedereen die een activiteit aan de wijk wil bieden, kan terecht bij Oost voor Elkaar. Op de digitale kalender oostvoorelkaar.nl staan tientallen sportieve activiteiten, cursussen, bijeenkomsten en feestelijke gelegenheden, voor en door bewoners, ondernemers en bedrijven in de wijk.

Wandelgroepen
Zo vertrekt er drie ochtenden per week een wandelgroep in de wijk. De ene dag vanaf de Homeruslaan, de andere vanaf de Mytylweg en de Oudwijkerdwarsstraat. Veelal oudere wijkbewoners nemen deel aan die groepen. “Het gaat om de gezelligheid en het samen bewegen. Ook mensen die niet meer goed zelfstandig op pad kunnen gaan met ons mee. We zorgen voor elkaar. In totaal trekken er wekelijks zo’n 30 tot 35 bewoners met elkaar op uit.

Van speeltuinen naar beweegtuinen voor jong en oud
Een van de vragen die we aan actieve bewoners stellen is hoe Health Hub Utrecht-partners kunnen helpen. Joop vertelt over zijn idee om de speeltuinen in de stad om te bouwen tot beweegtuinen voor jong en oud.

“Laatst kwam ik bij een speeltuintje in onze buurt. Daar zat een kleumende oudere dame op een bankje terwijl haar kleinkind vrolijk met de toestellen speelde. ‘Bent u niet dokter De Bruin?’, vroeg ze. Ik herinnerde me haar niet. Al 32 jaar ben ik geen praktiserend arts meer. We raakten aan de praat en ze vroeg of ik ook niet vond dat er in de Utrechtse speeltuinen ook beweegmogelijkheden voor ouderen moeten komen. Dan kunnen zij aan hun conditie werken terwijl ze op hun kleinkinderen passen.”

Joop ging in gesprek met de instanties in zijn buurt over dit idee. Zij stelden voor om een projectvoorstel in te dienen voor financiering. “Moet ik nu offertes gaan aanvragen voor speeltoestellen? Het omvormen van speeltuinen tot beweegtuinen is toch geen zaak van een individu met een goed idee? Veel wordt gesproken over het in contact brengen van jong en oud. Ook over laagdrempelige ontmoetingsplekken en bewegen voor een gezonde levensstijl. Met al deze invalshoeken zou de aanpak van speeltuin tot beweegtuin geen lokale voorziening moeten zijn, maar een stadsbreed belang. Ik ben nu op zoek naar partners die deze grote klus met Oost voor Elkaar tot een goed eind kunnen brengen.”

Omarm de chaos
Op uitnodiging van Health Hub Utrecht denkt Joop de Bruin ook mee over de wijze waarop het netwerk kan samenwerken met actieve bewoners en kan stimuleren dat bewoners actief worden in hun wijk. Daarover is hij bondig: “De mens staat centraal en wordt door Oost voor Elkaar gefaciliteerd om zijn leven zo veel mogelijk naar eigen inzicht in te richten. Beleidsmakers, omarm de chaos bij het zoeken van nieuwe vormen van samenwerking door en met inwoners. Faciliteer nieuwe bewegingen om tot wasdom te komen. Het zal gaan met vallen en opstaan en ook de nodige tijd vergen, dus heb geduld. Ondersteun deze nieuwe beweging niet met pilotgelden maar met structurele financiering. Zet het buurtgericht werken centraal.”

Nieuwsgierig geworden?
Oostvoorelkaar.nl
Contact: info@oostvoorelkaar.nl

iNSPIREREND EN EIGENTIJDS OPLEIDEN

Op welk deel van zijn werk is Peter Boonstra het meest trots? “Op het vergroten van de diversiteit en inclusie binnen onze organisatie. Vandaag had ik een gesprek met een Syrische vrouw van 57 die een werkervaringsplaats zocht. Van tevoren zei ik tegen mijn collega ‘Linksom of rechtsom, die plaats komt er, onafhankelijk van het gesprek’.”

Vier jaar geleden vroeg Peter Boonstra, die als verpleegkundige en teammanager ook mede verantwoordelijk is voor opleidingsplaatsen bij de GGDrU, zich af: “Zijn wij wel van alle inwoners? Een afspiegeling? Dat werd confronterend. Onze gemiddelde werknemer is een blanke vrouw, 45-plus en hbo of academisch opgeleid.”

Hij startte met een aantal collega’s een programma voor jonge mensen en statushouders.
“Daarvoor had ik drie opleidingsplaatsen nodig voor verpleegkundigen. Nou, daar moest ik mee leuren! Dat leuren wilden we niet meer. Daarom hield ik een enquête onder directe collega’s: hoeveel procent van onze formatie moet opleidingsplaats zijn, als lerende organisatie? Drie, vijf of tien? ‘Tien procent’ was de vrijwel unanieme uitkomst. Met onze 750 medewerkers waren dat dus 75 plaatsen.”

Een jaar later had GGDrU een eigen leeromgeving waarin aankomende professionals werden gecoacht en waarin ze productie draaiden. Er werden wo-ers, hbo-ers en mbo-ers aangetrokken. “Toen hadden we de eerste verpleegkundige met een hoofddoekje, nou …. En als ik nu kijk welke studenten er allemaal rondlopen, fantastisch! We gaan die kleurrijke afspiegeling zijn.”

Met partner Wijksupport in de wijk Kanaleneiland startte Peter een traject om studenten aan mbo2 een opleidingsniveau dat weinig perspectief biedt – als ‘steward publieke gezondheid’ in te zetten.
Door corona kwam alles in een stroomversnelling. “Voor die twintig jongeren in het traject in Kanaleneiland bestond corona niet. Ook op de locatie werden de regels slecht nageleefd. Ze werden door hbo-verpleegkundestudenten opgeleid tot ‘preventiemedewerker’, leerden wat corona met je gezondheid doet en hoe je dat voorkomt. Vervolgens kregen ze een betaalde baan in de vaccinatiestraten en mobiele teststraten van de GGD. Daar leerden ze mensen aan te spreken op de coronaregels en werkten ze in één keer samen met verpleegkundigen, artsen en coördinatoren. Dat doet wat met je, verschillenen verdwijnen, je maakt deel uit van een team. De meeste studenten van die eerste lichting stroomden door in een baan als zorgmedewerker, naar een vervolgopleiding of werken nog in een vaccinatiestraat.”

Het ging snel met het opleidingstraject: in 2018 leidde GGDrU in totaal vier mbo4-studenten op, acht hbo verpleegkundigen en 24 coassistenten. In 2021 werden dat vijftig mbo2- en dertig mbo4-studenten, vijftig hbo-verpleegkundestudenten en 150 coassistenten.

Studenten ontwikkelen en verzorgen samen de werving en voorlichting voor de nieuwe lichting. “Zo zijn we toegankelijker en gaan we die afspiegeling van de maatschappij zijn. En wanneer collega’s een nieuwe activiteit ontwikkelen, bijvoorbeeld een voorlichtingscampagne over een infectieziekte, dan vragen we ‘Heb je de professionals in opleiding al geïncludeerd?’. Met andere woorden, je doet niets zonder die vraag te hebben beantwoord.”

“Een andere regel is ‘stalken mag’. Als je als student iets nodig hebt of wil weten van een ander dan ga je door met bellen tot je een antwoord hebt. De gedachte erachter is dat als je iets wilt bereiken, je net zo lang doorgaat tot je hebt wat je nodig hebt. Veel jonge mensen in opleiding nemen een ondergeschikte positie aan. Dat is niet het startpunt, vind ik. We denken vaak dat het om geld gaat, maar als men door de directeur welkom wordt geheten en toegang heeft tot dingen die men niet verwacht dan gaan in één keer de registers veel meer open bij degene die komt leren. Nou, dat wil je toch? Je wil toch dat iemand kan bloeien? Ook voor de Syrische vrouw met een werkervaringsplaats gaat hier de rode loper uit.”

“Er is altijd wat te leren, ook voor mensen die moeite hebben om hun talent te benutten of niet gezien worden. Ons principe is ‘Doe gewoon mee en van daaruit ga je groeien’. Daar hebben we alle vertrouwen in. Er is schaarste in ons zorgsysteem en we slagen er nog steeds onvoldoende in om jongeren daarin te activeren of te verbinden. Dus dat vind ik nog steeds een heel mooie opgave.”

Om voldoende kwalitatieve en toegankelijke zorg te kunnen leveren is het belangrijk dat er voldoende professionals in de regio zijn. De coalitie Aantrekkelijke arbeidsmarkt binnen de Health Hub Utrecht (HHU) is actief om te zorgen dat bij een toenemende zorgvraag in de samenleving straks ook voldoende zorgpersoneel beschikbaar is. De HHU heeft daarom Nivel onderzoek laten doen in welke mate wonen en bereikbaarheid een probleem vormen bij het behoud en werven van personeel in de arbeidsmarkt Zorg en Welzijn

Bereikbaarheid en wonen vooral een obstakel bij werving, in mindere mate bij behoud van personeel 

Er blijken duidelijke verschillen te zijn tussen de obstakels die werkgevers in de sector zorg en welzijn ervaren bij het werven en die bij het behouden van personeel. Voor het behoud van werknemers vormt de factor ‘bereikbaarheid en wonen’ geen groot obstakel, geven zij aan. In de figuur zien we dan ook dat genoemde obstakels ‘wonen en werken’(met lichtblauwe achtergrond) een groter obstakel vormen bij werven (lichtblauwe balk) dan bij behoud (donkerblauwe balk). 

Mentale werklast belangrijkste knelpunt voor behoud van personeel 

Waar de factor ‘salaris en arbeidsvoorwaarden’ als het grootste obstakel wordt gezien bij het werven van personeel, is de factor ‘mentale werklast’ het grootst bij het behouden van personeel; hier komt ‘salaris en arbeidsvoorwaarden’ op de tweede plek. De meeste organisaties geven aan dat de salarissen die in de sector zorg en welzijn geboden worden te laag zijn, zeker in vergelijking met andere concurrerende sectoren. 

Effect van het oplossen van ervaren obstakels 

Om personeel beter te kunnen werven, moet de aandacht gaan naar salarissen en arbeidsvoorwaarden. Onderzoeker Art van Schaaijk van Nivel: “De meeste obstakels die we hebben onderzocht, zijn niet direct regionaal op te lossen. Het vinden van oplossingen vergt een gezamenlijke aanpak van werkgevers in de sector zorg en welzijn, zorgverzekeraars en de (landelijke) politiek”. Organisaties zouden inhoud en organisatie van het werk aan moeten passen, om hun personeel ook te behouden. Het integraal en multidisciplinair aanpakken van de verschillende typen obstakels is noodzakelijk. Daarbij is het belangrijk om niet alleen in te zetten op werving, maar zeker ook op het behoud van medewerkers.

Relatieve importantie van factoren bij het werven en behoud van personeel gerangschikt op hun belang bij het werven. (n=142).

wie werkten er aan het project mee?

Marije de Haas

waar gaat het ontwerp over?

Om waardig te kunnen sterven, plannen steeds meer mensen hun eigen dood. Maar bij dementie is dat lastig. Een verzoek om euthanasie moet bevestigd worden bij het gewenste moment van overlijden, en de patiënt moet aantonen dat er sprake is van ondraaglijk lijden. Dat lukt vaak niet meer als het zover is. De Planned Death Company van Marije de Haas zwengelt het debat hierover aan. De Plug is een concept voor een programmeerbare wilsverklaring die een zelfgekozen einde bij dementie toch mogelijk zou kunnen maken, zonder artsen en familieleden in het nauw te brengen.

wat is er sindsdien mee gebeurD?

Oorspronkelijk was De Plug onderdeel van Marije’s doctoraal onderzoek “Using design to encourahe conversation about euthanasia in dementia”. Sindsdien is De Plug gebruikt als conversatie-starter in verschillende contexts, bijvoorbeeld door de KNMG bij hun rondetafel discussies over dit dilemma, en bij Pakhuis De Zwijger, als trigger bij het debat van Henk Blanken “Mijn dood is van mij”, bij de Dutch Design Week in 2019 en bij de NuTech conferentie van Exit International ter discussie van technologie in einde-leven kwesties.

waar ben je nu mee bezig?

Ik werk nu aan toegepaste gedachte-experimenten. Hoe het vormgeven van ethische dilemma’s kan helpen het debat omtrent moeilijke kwesties toegankelijk(er) te maken.

Foto Credits:

wie werkten er aan het project mee?

Wiebe Audenaerd

waar gaat het ontwerp over?

In mijn werk durf ik mijn vrijheid als ontwerper bloot te stellen aan de samenleving. Er ontstaat een onbewuste interactie, met als resultaat een kritische blik op het vaak vergeten ethisch handelen van de hedendaagse ontwerper. 

Technologie ontwikkelt zich in een razend tempo. De samenleving komt in aanraking met feiten waar zij nog geen standpunt over heeft ingenomen. Is de vernieuwende blik van de ontwerper gewenst? Het werk geeft antwoord op een paar grote vragen: Tot waar reikt de vrijheid van de ontwerper? Geeft de samenleving de innovator de macht de wereld zomaar aan te passen? 

‘May I ask you a question?’ vormt de verbinding tussen de samenleving en de ontwerper met betrekking tot ethische kwesties die komen kijken bij innovaties. Door de gebruiker van de installatie hedendaagse ethische dilemma’s voor te leggen, ontstaat er een helder beeld dat de bewegingsvrijheid en de verantwoordelijkheid van zowel de ontwerper als van de gebruiker bekritiseert.

Ethische vragen zijn vaak niet zwart -wit te beantwoorden. Echter dwing ik in dit werk de gebruiker om, door middel van een fysieke handeling, de vraag te beantwoorden en te kiezen voor ‘wit’ of ‘zwart’. Hierdoor ontstaat er een samenwerking tussen onze emotie of gevoel (het Limbisch systeem) en de ratio van de mens (dat geregeld wordt door de Neocortex). Met vragen over bijvoorbeeld zelfrijdende auto’s, alcoholvrij bier en de inzet van kunstmatige intelligentie in de zorg ontstaat er bewustwording over de ethiek van innovatie bij de gebruiker. 

De som van alle gegeven antwoorden geeft de verhouding tussen de gebruikers onderling én de ontwerper weer.

wat is er sindsdien mee gebeurD?

‘May I ask you a question?’ mocht op verschillende festivals en bijeenkomsten de toeschouwer prikkelen en stimuleren om het gesprek te starten over het ethisch handelen van de hedendaagse ontwerper met de rol van de samenleving centraal. Op persoonlijk vlak zorgde dit werk voor een enorme motivatie om meer te weten te komen over de interactie tussen de mens, techniek en ontwerp. Dit stimuleerde mij om de Master Industrial Design aan de TU/e te volgen, die ik in 2021 heb afgerond.

De tijd heeft het werk ingehaald. De samenleving is weer enorm veranderd, waardoor de stellingen en vragen minder relevant en provocerend zijn geworden. Mede om deze reden wordt het werk niet meer fysiek geëxposeerd.

De provocerende methode die ‘May I ask you a question?’ hanteert om meningen te verzamelen is wel nog steeds relevant. In combinatie met nieuw vergaarde kennis op de TU/e is het platform www.designthroughpublic.com ontstaan. Dit platform stelt ontwerpers in staat om in een vroeg stadium van het ontwerpproces de mening van de samenleving te vergaren in een groeiende digitale samenleving.

waar ben je nu mee bezig?

Na mijn afstuderen ben ik een ontwerpbureau gestart: Studio WAUD. Deze studio ondersteunt creatieve en startende ondernemingen met concept- en productontwikkeling en de ‘route-to-market’. We brengen behoeften en verlangens van de consument in kaart en zorgen voor een passend fysiek en/of digitaal product of service. Met een holistische en kritische blik op zowel technisch ontwerp als de bedrijfsstrategie heeft Studio WAUD een commerciële én sociale impact op de samenleving. 

Naast het commerciele werk, probeer ik tijd vrij te maken voor ‘vrij’ werk waarbij ik mij nog steeds focus op het starten van de dialoog over de etiek van innovatie tussen ontwerpers en de samenleving.

wie werkten er aan het project mee?

De film is mede mogelijk gemaakt door Lotte Dekker met dank aan Lex van der Meer.

waar gaat het ontwerp over?

‘Blijf (t)huis!’ is een doodgewone en toch merkwaardige dag. Een vicieuze cirkel zonder eind. Een zoektocht naar het begrip ‘thuis’ in tijden van Corona. Een thuis dat niet aan plaats of tijd gebonden is. In deze eindeloos durende film heeft ieder landschap heeft een symbolische betekenis. De zes kamers roepen herinneringen op aan het leven dat we gewend waren. Een leven waar we naar verlangen.

“Ik verlang naar het leven,

zoals het ooit is geweest,

naar mijn jeugd, de toekomst,

het ouder worden en mijn naïviteit.

Mijn verlangen naar vrijheid.

Dat wat vanzelfsprekend was, daar verlang ik nu naar.”

wat is er sindsdien mee gebeurD?

Eigenlijk heb ik sinds mijn afstuderen niet zoveel gedaan met mijn project. Ik ben een halfjaar naar Aruba gegaan om even te ontvluchten van alle hectiek. Wel ben ik benaderd voor de HKU nieuwsbrief ‘Creating Cultures of Care’ (en Gezonde Vehalen). Meer kun je lezen over mijn verhaal op https://exposurearchief.hku.nl/2021/student/#5917252/lotte-dekker/sp_fa_22=39

waar ben je nu mee bezig?

Ik werk op dit moment bij Showniews (Talpa) als designer. Dit doe ik eigenlijk om genoeg geld te sparen voor mijn volgende project “De zoektocht naar een zwaluw”. Wat gaat over de symbolische betekenis van de zwaluw, namelijk vrijheid. Daarnaast de letterlijke betekenis, het zoeken naar een zwaluw. Het lijkt haast een onmogelijke klus. Dat is de precieze reden waarom ik dit project wil volbrengen. Alles moet tegenwoordig zin hebben en daar heb ik geen zin in. We leven steeds vaker in gisteren of morgen, maar zelden in vandaag. Als designer ben ik opzoek naar het hier en nu en speelt vrijheid een centrale rol. Vrijheid in ontwerp, grenzen, gevoelens en emoties. Ik gebruik mijn passie en- ontwerp om fascinaties te vertalen naar beeld. Een zoektocht naar de grens tussen de surrealistische en de echte wereld. Met een subtiele vervreemding probeer ik mijn publiek te raken.

wie werkten er aan het project mee?

Stichting Nieuwe Helden & Fullframe

Full credits:

A project by Company New Heroes
Produced by: Full Frame 
Concept & dramaturgy: Lucas De Man
Directed by: Pepijn Robben
Art directing: Niels Leenders
Character Development: Matteo Bal, Geerte van Beers
Project coordination: Kimberly Major, Amber Bloos
Post production manager: Anoek Huiberts
Film editing: Pepijn Robben
Music and sound design: Marc Alberto
Financial coordination: Wouter Goedheer, Jip Verwiel

Animation department: Niels Leenders, Andreia Dobrota, Eva Esser, Daan Snels, Megan Spelthan, Jade van der Zalm

waar gaat het ontwerp over?

FARMWELL is het eerste EU-project waarin wordt onderzocht hoe het mentale, fysieke en sociale welzijn van boeren verbeterd kan worden. Steeds veranderende regelgeving, landbouwprijzen die onder druk staan, een kritische samenleving, het zijn allemaal factoren die boeren stress, depressies en andere mentale en fysieke ongemakken opleveren.

Om het FARMWELL-project en de welzijns-issues van veel boeren in Europa in bredere kring bekendheid te geven, ontwikkelde storytellers Nieuwe Helden samen met Fullframe ‘Farm Well, a story about farm life today’, een internationale animatiefilm en toolkit. De animatie vertelt het onderbelichte verhaal van de moeilijkheden waar veel boeren mee worstelen, met als doel die bespreekbaar te maken.

wat is er sindsdien mee gebeurD?

De animatie is online verspreid door boerenbelangenorganisaties, wetenschappers en boeren in minstens 7 landen. Het heeft meerdere internationale awards gewonnen.

De animatie en toolkit blijven beschikbaar op Youtube: https://www.youtube.com/watch?v=Gc0lzf0M32s

waar ben je nu mee bezig?

Nieuwe Helden en Fullframe werken nu samen aan het vervolg, een online serie over sociale innovaties voor en van boeren. In de Farm Well Series ontmoeten we boeren die het anders doen. In 6 afleveringen verkennen we lokale projecten in Europa die boeren echt empoweren. Allemaal echte verhalen van boeren in Europa die laten zien: hoewel het tegenwoordig niet altijd makkelijk is om boer te zijn, is een gedeelde last echt een halve last.

This project has received funding from the European Union’s Horizon 2020 research and innovation programme under grant agreement No 101000797.

wie werkten er aan het project mee?

HKU Student-makers: Annastasia Kah, Jannah Roovers, Moreen Crandel, Kayleigh Veltrop, Mathilde den Draak en Moos Wurms.

Live Your Story regie: Riff Roozeboom, Sarah Schaeffer

HKU-begeleiding en ondersteuning: Wilfred Hermkens, Anne de Veij, Anita Zinser

waar gaat het ontwerp over?

Thema’s als depressie, vastlopen, piekeren, stress of een laag zelfbeeld komen aan bod in Glimlach en zeg dat het goed gaat. De voorstelling geeft handvatten in hoe mild te zijn voor jezelf, zorg te geven aan de ander en hulp te vragen als het niet goed gaat. Het belangrijkste is dat het publiek ervaart: deze verhalen zijn overal. We dragen het samen. Glimlach en zeg dat het goed gaat is mede gebaseerd op persoonlijke verhalen van de zes jonge spelers van HKU en is daarom een voorstelling gemaakt door en voor jongeren. De eerlijke en lichte manier waarop persoonlijke verhalen met de leerlingen gedeeld worden, maken het onderwerp herkenbaar en makkelijker bespreekbaar in de klas.

wat is er sindsdien mee gebeurD?

Vorig jaar maakten studenten in dit project SOLO, een voorstelling over eenzaamheid. Dit jaar werd gekozen voor het thema mentale gezondheid. De toegankelijke en muzikale voorstelling Glimlach en zeg dat het goed gaat voor leerlingen van 13 tot 17 jaar werd 22 keer gespeeld tussen de leerlingen, in de veilige omgeving van hun klas.

waar ben je nu mee bezig?

Docenten en leerlingen reageerden heel positief op de voorstelling en de openheid die dit bracht in de klas. Volgend jaar wordt een nieuwe voorstelling gemaakt, met een nieuw maatschappelijk thema dat bij de beleveniswereld past van deze doelgroep.

wie werkten er aan het project mee?

Encounter #8 is een project van ontwerper Joost van Wijmen met als partners Vitalis Woonzorg Groep, Avans Hogeschool en Leyden Academy on Vitality and Ageing. Het project werd gesubsidieerd door Kunstloc Brabant (Impulsgelden), Het Stimuleringsfonds Creatieve Industrie, DELA Fonds, Stichting RCOAK, Fonds Sluyterman van Loo,Stichting Het R.C. Maagdenhuis en Stichting Brentano’s Steun des Ouderdoms

waar gaat het ontwerp over?

Wat kunnen we leren van elkaars levensloop? Dat is de centrale vraag binnen ENCOUNTER#8 Gedeeld Perspectief.

Samen met Vitalis Woonzorg Groep, Avans Hogeschool en Leyden Academy on Vitality and Ageing ontwikkelde social designer Joost van Wijmen ENCOUNTER#8, een reeks ontmoetingen tussen bewoners van Vitalis en studenten sociale studies van Avans. Een oudere werd gekoppeld aan een student. Veertien weken lang ontmoetten zij elkaar in de Wilgenhof, een woonzorglocatie. Iedere week ontvingen zij een opdracht waarbij zij de eigen of elkaars leefwereld in kaart brachten. Hierbij werd gebruik gemaakt van verschillende kunst- en designvormen. Allebei hetzelfde doen was het uitgangspunt. Zo werd bijvoorbeeld gevraagd om een week lang hun uitzicht te fotograferen, of moesten ze een dag lang het aantal meters zij afleggen noteren. Vervolgens reflecteerden zij samen op dit materiaal. Door hun levens te vergelijken en inzichten te delen, konden ze zich op een laagdrempelige maar onverwachte manier in elkaar verplaatsen.

‘De kracht van dit project zit in de ontmoetingen en activiteiten die leiden tot een kwetsbare dialoog. Zo ontstaat een genuanceerder beeld over oud worden en gezondheid. Bewoners worden als ervaringsdeskundige ingezet, de studenten betrokken en het ouder wordende lichaam bespreekbaar gemaakt, daar zit voor ons de meerwaarde’, aldus Maaike Mul, Coördinator Kunst & Cultuur Vitalis Woonzorg Groep.

wat is er sindsdien mee gebeurD?

Het project kreeg een vervolg in het project ENCOUNTER#9. Door verschillende partners en financiers werd gevraagd of we de ontworpen ‘methode’ ook konden opschalen, zodat in een volgend project méér ouderen en studenten bereikt konden worden. Ook was de vraag of Joost, als designer, een stap terug zou kunnen doen, zodat deelnemers en organisaties zélf het project konden runnen. Zo ontstond ENCOUNTER#9. Tijdens ENCOUNTER#9 werd het project in Eindhoven opgeschaald: er nam nu een grotere groep studenten HBO sociaal werk van Avans deel. Daarnaast werd het project uitgebreid naar Leiden, waar studenten MBO sociaal werk van MBO Rijnland en bezoekers van een ontmoetingscentrum van een Leidse zorgorganisatie deel gingen nemen aan het project.

waar ben je nu mee bezig?

De realisatie van ENCOUNTER#9 bleek uitdagend. De beoogde opbrengsten bleven aanvankelijk uit en werden soms vervangen door onverwachte bijvangsten. Inmiddels breng ik deze opbrengsten in kaart. Om te leren wat er beter kan of te duiden wat goed ging vroeg ik deelnemers hoe ze hun eigen bijdrage en rol binnen dit project hadden ervaren. Dit doe ik samen met onderzoekers van Leyden Academy on Vitality and Ageing, met het Practoraat CIV Welzijn & Zorg, dat onderdeel is van MBO Rijnland en het Lectoraat Performatieve Maakprocessen van de HKU. We werken naar een publicatie toe, zodat de bevindingen overdraagbaar worden aan andere professionals uit de zorg en design. 

Foto Credits: Jesse van de Valk, Joost van Wijmen, Nenah
Gorissen